ويتامين C
ويتامين C يا اسيد آسكوربيك توسط گياهان و اغلب حيوانات از گلوكز ساخته مي شود اما انسان ها فاقد آنزيم مورد نياز در ساخت اين تركيب بوده و نمي توانند اين ويتامين را سنتز كنند.
نقش ويتامين C در بدن:
ويتامين C در طي سنتز كلاژن و كارنيتين به عنوان يك عامل احيا كننده عمل مي كند. كلاژن پروتئين اصلي بافت هاي فيبري مانند بافت پيوندي، غضروف، ماتريكس استخوان، عاج دندان، پوست و تاندون ها مي باشد. همچنين اين ويتامين داراي خاصيت آنتي اكسيداني بوده و با خنثي كردن راديكال هاي آزاد از تخريب اكسيداتيو پيشگيري مي نمايد. ويتامين C در لوله گوارش با احياي آهن فريك به فرو جذب آن را تسهيل مي كند و در انتقال آهن از ترانسفرين پلاسما به فريتين كبدي نقش دارد. اين ويتامين مقاومت به عفونت را از طريق دخالت در فعاليت ايمونولوژيك لوكوسيت ها، توليد اينترفرون و يكپارچگي غشاهاي مخاطي افزايش مي دهد.
علايم كمبود:
غلظت ويتامين C در دوران استرس كه فعاليت هورمون قشر آدرنال زياد است، كاهش مي يابد. در طي دوران استرس عاطفي، رواني و فيزيولوژيك، دفع ادراري اين ويتامين افزايش مي يابد. كمبود حاد اين ويتامين منجر به اسكوربوت مي شود كه با علايمي همچون اختلال در بهبود زخم ها، تورم و خونريزي لثه ها، از دست دادن دندان ها، خستگي و خواب آلودگي، درد مفاصل، آتروفي عضلاني، زخم هاي پوستي، ادم، خونريزي و ضعف در استخوان، غضروف و بافت هاي پيوندي همراه است.
علايم مسموميت:
آثار مصرف دوزهاي بالاي ويتامين C عبارتند از: اختلالات گوارشي، اسهال و تشكيل سنگ هاي اگزالاتي كليوي در افراد مستعد سنگ سازي.
منابع غذايي:
مركبات، فلفل دلمه اي، انواع كلم، اسفناج، گوجه فرنگي، سيب زميني، توت فرنگي و كيوي.