منيزيم
از نظر فراواني منيزيم پس از پتاسيم دومين كاتيون داخل سلولي در بدن مي باشد كه حدود 60% آن به همراه كلسيم و فسفر در استخوان ها و دندان ها رسوب نموده و 40% باقي مانده در عضلات و بافت هاي نرم و 1% در مايعات خارج سلولي قرار دارد.
نقش منيزيم در بدن:
علاوه بر شركت در ساختمان استخوان ها و دندان ها، به عنوان كوفاكتور در فعاليت بيش از 300 آنزيم، متابوليسم انرژي، كربوهيدرات، پروتئين، چربي و تنظيم درجه حرارت نقش دارد. همراه با كلسيم، سديم و پتاسيم انتقال تحريكات عصبي و انقباض عضلات را به عهده دارد. در واقع كلسيم براي انقباض عضلات و منيزيم براي حالت آرامش عضلات ضروريند.
علايم كمبود:
به دليل فراواني منيزيم در منابع غذايي كمبود آن نادر است. تنها در صورت استفراغ هاي طولاني مدت، سوء جذب شديد، جراحي روده، سيروز كبدي، اختلالات كليوي، سوختگي ها و مصرف برخي داروها كمبود منيزيم مشاهده مي شود. علايم اين كمبود عبارتند از: تشنج، تهوع، استفراغ، بي اشتهايي، اسپاسم عضلاني، اختلالات استخوان و افزايش ضربان قلب.
علايم مسموميت:
افزايش سطح منيزيم خون در نارسايي شديد كليوي، مصرف دوزهاي بالاي املاح منيزيم و يا آنتي اسيدها و مسهل هاي حاوي منيزيم مشاهده مي شود. علايم مسموميت عبارتند از: تهوع و استفراغ، كاهش فشار خون، خواب آلودگي و فلج عضلات ارادي.
منابع غذايي:
مغزها، سبزيجات برگ سبز، غلات كامل، حبوبات،كاكائو و دانه سويا.